می توان
از میان فاصله ها را برداشت
 دل من با دل تو
هر دو بیزار از این فاصله هاست
گاه می اندیشم
می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری
تو توانایی بخشش داری
دستهای تو توانایی آن را دارد
که مرا
زندگانی بخشد

        که می گذرد

                  شادم!

                       ...

                        این روزها

                                      شادم

                                که می گذرد!

                                           ...

                                                  شادم که،

                                                  این روزها  میگذرد!

من زاده ی سرما و زمستانم و سردم

چیزی مثه...انگار...نه!...اصلاً خود دردم!

پنهان که از او نیست ولی از تو چه پنهان

گاهی به نظر می رسد اینگونه که من مرد نبردم!!!

 مهتاب

منم،همان كه با تو همكلاسي ام

همان كه با تو سالها

مسافر غريب راه بوده است

ورد پاي چشم هاي هردومان

به چشم آشناي تخته ي سياه بوده است

من و تو سالهاي سال،كنار هم نشسته ايم

ولي هنوز دست هايمان غريبه مانده اند

وچشم هايمان براي هم

ترانه هاي دوستي نخوانده اند

ميان ما....

هميشه يك پل شكسته بوده است

ودست هايمان براي يك شروع

هميشه خسته بوده است.

نگاه ما براي هم...

هميشه يك علامت سوُال مانده است

واين جدايي غريب

ميان اسم هايمان،

هزار خط فاصله نشانده است.

به هيچ كس نگو كه من

دلم براي تو

هميشه تنگ مي شود...

وهرزمان كه غايبي

دلم هزار راه مي رود،

هزار رنگ مي شود...

تو تا به حال، حساب كرده اي اگر

دو دست را ضرب در دو دست ديگري كني

چهار دست مي شود؟! چهار دست!

چه قدر ساده است حل مسئله

اگرچه سالهاست

براي حل آن كنار هم نشته ايم

.....................................

با  همین سنگ زدن، ماه به هم می ریزد!

كِي به انداختن سنگ پیاپی در آب

ماه را می شود از حافظه ی آب گرفت..؟

دوراست...خیلی دور!

تمرکز تو بر رنجی که می برم انتظار بی جایی ست!

که هر انسانی جهانی دارد،

وهر انسانی به گونه یی خاص،

خودرا با جهان ِخودتطبیق می دهد!

آنچه که اکنون برایت می نویسم،

داستان نا هم گونی ِمن با جهان من است!

حالم خوب نیست،زیرا موجود ِخوبی ساخته نشده ام!

و فکر می کنم که زندگی ما سراسر تضاد و تناقض است!

دیگر کمتر خبری مرا به هیجان می آورد!

کم تر حوصله ی تمرکز بر مسایل ریزودرشت را دارم..

اما به احترام تو هم که شده،

سعی می کنم بر هر مسئله ای که بخواهی تمرکز کنم!

مطمئن باش جز راست،چیزی از من نخواهی شنید..!

مطمئن باش....

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد!

همه انديشه ام انديشه فرداست.

وجودم از تمناي تو سرشار است.

زمان در بستر شب خواب و بيدار است.

هوا آرام، شب خاموش، راه آسمانها باز.

خيالم چون کبوترهاي وحشي مي کند پرواز

همين فردا که راه خواب من بسته ست.

همين فردا که روي پرده پندار من پيداست.

همين فردا که مارا روز ديدار است.

همين فردا که ما را روز آغوش و نوازش هاست.

همين فردا، همين فردا...

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد!

زمان، در بستر شب، خواب و بيدار است.

چراغ ماه، لرزان، از نسيم سرد پاييز است.

دل بي تاب و بي آرام من، از شوق لبريز است.

به هر سو چشم من رو مي کند. فرداست.

سحر از ماوراي ظلمت شب مي زند لبخند.

قناري ها سرود صبح مي خوانند.

من آنجا، چشم در راه توام، ناگاه.

تو را، از دور مي بينم که مي آيي.

تو را، از دور مي بينم که مي خندم.

تو را، از دور مي بينم که مي خندي و مي آيي.

نگاهم باز حيران تو خواهد ماند.

سرا پا چشم خواهم شد.

تو را در بازوان خويش خواهم ديد.

سرشک اشتياقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد.

تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت.

برايت شعر خواهم خواند،

برايم شعر خواهي خواند،

تبسم هاي شيرين تو را، با بوسه خواهم چيد!

هوا آرام، شب خاموش، راه آسمانها باز.

زمان . در بستر شب خواب و بيدار است.....